چشم هاتونو ببندید کودکی درونتون رو زنده کنید تصور کنید در فضای بیکران معلق هستید هیچ کسی اطراف شما نیست و تنها چیزی که وجود داره سکوته؛
نه زمینی هست که روش پا بذارید نه دیواری که بهش تکیه بدید نه دست آویزی که اونو بگیرید؛
اگر واقعا خوب حس گرفته باشید یه چیزی به سراغ تون میاد؛ یه حسی تو مایه های ترس.
خدایا... ممنونم که منو روی زمین و در کنار خانواده و دوستانم قرار دادی.
من اگه یکی همرام باشه حاضرم برم اونجا ولی اگه نبود...
تو همون حالت تخیّل کردن دارِ فانی رو وداع میگم.
من نمی دونم این فضا نوردا چه جوری اونجا تک و تنها نمی ترسن!
شجاع بودنم حدّی داره بابا!
تنها نیستند... پس کی ازش عکس گرفته...
البته این عکس به احتمال زیاد فوتوشاپیه... چون یه فضانورد نمیتونه و نباید اینقدر از ایستگاه دور بشه ...
خیلیییییییییییییییییییییییییییییییییییییییییی ترسناکه که دور و برت چیزی نباشه وتوی یه اسمون تاریک روی هوا معلق باشی.


آره همینطوره...